Kiedy Japończyk Hisakichi Toyoda zaczął płynąć ostatnią zmianę w sztafecie 4x200 m, zasiadający na trybunie Johnny Weissmuller popatrzył na swój stoper i pokręcił głową. Stoper prawdopodobie się zepsuł i "Tarzan" chciał wrzucić go do basenu, gdyż wtedy momencie Japończycy byli 12 sekund przed Amerykanami. Gdy podano końcowy czas 8:58,4 min, powstało wielkie zamieszanie w świecie pływackim. Sukces tej drużyny, i to w genialnym czasie poniżej dziewięciu minut, został jedną z największych sensacji igrzysk olimpijskich. Zaczęła się całkiem nowa era. Skończyło się wygrywanie "wielkiej trójki" w sporcie pływackim. Z tej drużyny tylko Andrew "Boy" Charlton jeszcze występował. Przepłynął on dystans 400 m stylem dowolnym aż o pięć sekund szybciej, aniżeli w 1928 r., gdy wywalczył srebrny medal i aż trzy sekundy szycbiej, niż ówczesny, niespodziewany zwycięzca Alberto Zorilla z Am. Poł. Mimo takiej poprawy czasu był on w finale dopiero na szóstym i ostatnim! Dystans 400 m był jedyną konkurencją, którą wygrał Amerykanin Clarence Crabbe (4:48,4 min), na drugim miejscu przypłynął Francuz Jean Taris, natomiast za nimi była już cała trójka Japończyków.